Informacije o Takeshimi

Informacije o Takeshimi

1. Pregled

Takeshima se sastojii od dva ostrva: Higashijima (Mejima) ostrvo i Nishijima (Ojima) ostrvo, te brojnih manjih ostrvaca. To je dio grada Okinoshima u Shimane Prefekturi.

2. Lokacija

Takeshima se nalazi u Japanskom moru oko 158 km sjevero-zapadno od ostrva Oki Islands na 37°14' sjeverne latitude i 131°52' istočne longitude.

3. Veličina

Ukupna zemljišna površina oblasti Takeshima je oko 0,20 kvadratnih kilometara.

4. Priroda

Dva strma vulkanska ostrva, okružena liticama sa svih strana duž linije obale.
Malobrojna vegetacija i izvori pitke vode.

5. Oblast ribarenja za Japance

U ranom 17. vijeku, Japanci su koristili oblast ostrva za ribarenje na morske lavove i školjke. Posao sa lovom na morske lavove je u potpunosti započeo ranih 1900-ih.
 

Kratak pregled japanske pozicije u pogledu suvereniteta nad Takeshima ostrvima i nelegalne okupacije od strane Republike Koreje

Činjenica da Japan odavno prepoznaje postojanje  Takeshime je jasna iz velikog broja ranih dokumenata i mapa. U ranom 17. vijeku, japanska vlada je formalno odobrila njihovim stanovnicima pravo prolaza na Utsuryo ostrva, a Takeshima je korištena kao navigaciona luka i sidrište za brodove na putu za Utsuryo ostrva, te kao područje za  sakupljanje morskih resursa kao što su morski lavovi i školjke. Japan je ustanovio suverenitet nad Takeshimom do sredine 17. vijeka.
U ranim 1900.-im, stanovnici Oki ostrva prefekture Shimane tražili su stabilno okruženje za svoj posao lova na morske lavove, što je u to vrijeme postalo velika industrija. U tom pogledu, Vlada je odlučila da inkorporira Takeshimu u prefekturu Shimane te tako potvrdi svoj suverenitet nad Takeshimom. Vlada je dodala Takeshimu u Državni zemljišni registar, ustanovila sistem licenciranja za lov na morske lavove, te naplaćivala taksu za korištenje državnog zemljišta. Ovo izražavanje suvereniteta je bilo mirno sprovedeno od strane Vlade Japana i bez protesta od strane drugih naroda. Stoga je japanski suverenitet nad Takeshimom, koji je već bio ustanovljen, tada postao očigledan i drugim zemljama u smislu modernog poimanja međunarodnog prava.
U procesu nacrta Mirovnog sporazuma San Francisco Peace Treaty (potpisanog 8. septembra 1951., a koji je stupio na snagu 28. aprila 1952.), koji je uključivao i konačno raspolaganje japanskom teritorijom nakon Drugog svjetskog rata, Republika Koreja je zahtijevala od Sjedinjenih Američkih Država da dodaju Takeshimu teritorijama koje je trebalo oduzeti Japanu. Međutim, SAD su nedvosmisleno odbile ovaj zahtjev, primjećujući da Takeshima “nikad nije bila dio Koreje…”, već da je bila japanska teritorija. Ovo je potkrepljeno diplomatskom prepiskom SAD. U tom kontekstu, Mirovni sporazum iz San Franciska navodi “Koreja, uključujući ostrva Quelpart, Port Hamilton i Dagelet” kao teritorije kojih se Japan mora odreći, dok namjerno isključuje Takeshimu. Dakle ovaj Sporazum, kojim je utvrđen međunarodni poredak nakon Drugog svjetskog rata, potvrđuje da je Takeshima japanska teritorija. Dodatno, nakon sto je Sporazum stupio na snagu, SAD su obavijestile Japan da će koristiti Takeshimu kao poligon za bombardovanje. Na osnovu Sporazuma sa SAD, Japan je odredio Takeshimu kao poligon za bombardovanje (bombing range), te to javno objavio. Prema međunarodnom poretku nakon Drugog svjetskog rata, Takeshima je nedvosmisleno priznata kao japanska teritorija.
Međutim, u januaru 1952., baš prije stupanja na snagu Mirovnog sporazuma iz San Franciska, Republika Koreja je jednostrano ustanovila ono sto je poznato kao “Syngman Rhee Line”  te inkorporirala Takeshimu unutar ove linije Republike Koreje. Ova akcija je jasno bila nesaglasna međunarodnom pravu te je japanska vlada momentalno energično protestovala protiv ovog akta, navodeći da ta linija nije priznata. Uprkos tome, Republika Koreja je kasnije tu trajno stacionirala snage sigurnosti na ostrvu i izradila staništa, osmatračnice, svjetionike, luku i pristanište. Nasilna okupacija Takeshime od strane Republike Koreje nema nikakvo pravno uporište, a Japan je protestvovao protiv svake ove aktivnosti, zahtijevajući povlačenje Koreje. Bilo kakve mjere koje je Republika Koreja preduzimala u pogledu Takeshime zasnovane na ovom tipu nelegalne okupacije nemaju ni pravno opravdanje niti ikakav pravni efekat na terenu u pogledu prava na suverenost. *1 *2
Japan je dosljedno pratio putanju mirne nacije od kraja Drugog svjetskog rata, a kako bi tražio mirno rešenje, predložio je najmanje tri puta od 1954. da se spor oko suvereniteta nad Takeshimom povjeri Međunarodnom sudu pravde (referred to the International Court of Justice). Međutim, Republika Koreja je odbila svaki od prijedloga. Zaista je za žaljenje što je Republika Koreja, koja igra važnu ulogu na međunarodnoj sceni, okrenula leđa rešenju zasnovanom na međunarodnom pravu. Japan će nastaviti da preduzima odgovarajuće mjere da spor riješi mirno i u skladu sa međunarodnim pravom.
*1 Tokom 2012., tadašnji Predsjednik Lee Myung-bak sletio je na Takeshimu po prvi put za vreme svog mandata. Od tada, članovi Vlade Republike Koreje kao i poslanici Narodne skupštine također su sletali na Takeshimu. Nedavno, Moon Jae-in, bivši Predsjednik Minjoo Partije Koreje, sletio je na Takeshimu u julu 2016. Svaki put je Vlada Japana momentalno prenosila Vladi Republike Koreje da je takav akt neprihvatljiv i zaista za žaljenje u svjetlu japanske pozicije o suverenitetu nad Takeshimom, urgirajući da se Vlada Republike Koreje obaveže da se takvi akti više neće ponavljati, te izričito protestvovala protiv takvih aktivnosti.
*2 Seriji aktivnosti izvedenih od strane Republike Koreje manjka bilo kakva dokazna snaga u međunarodnom pravu te stoga nemaju efekat na odlučivanje o suverenosti obzirom da je Japan konstantno protestvovao protiv toga još od početka teritorijalnog spora koji je podstaknut nelegalnim jednostranim ustanovljenjem tzv. Linije “Syngman Rhee Line.” Dalje, Republika Koreja tvrdi da je okupacija Takeshime akt kojim obnavljaju svoju suverenost. Kako bi opravdala ovakvu tvrdnju, Republika Koreja mora da predstavi dokaz da je Koreja imala efektivnu kontrolu nad Takeshimom prije japanske efektivne kontrole nad Takeshimom i reafirmacije teritorijalne suverenosti 1905. Međutim, Republika Koreja nikada do sada nije pokazala takve dokaze.
 

Priznanje Takeshime

Priznanje Takeshime u Japanu

1.
Grupa ostrva trenutno nazvana Takeshima je nekad bila poznata kao “Matsushima,” a ostrvo sad zvano Utsuryo ostrvo bilo je poznato kao “Takeshima” ili “Isotakeshima.” (Fig. 1)
Premda su nazivi Takeshima i Utsuryo ostrva bili trenutno pomiješani zbog grešaka u mapiranju Utsuryo ostrva od strane evropskih istraživača i ostalih, može se potvrditi iz raznih mapa i dokumenata da je Japan već dugo priznavao postojanje  “Takeshime” i “Matsushime”. Na primjer, na mnogim mapama, uključujući Kaisei Nippon Yochi Rotei Zenzu (Revidirane kompletne mape japanskih zemalja i puteva – originalno izdanje iz 1779. od strane Nagakubo Sekisui-a), koje su najistaknutiji kartografski projekat Japana, lokacije Utsuryo ostrva i Takeshime su pravilno zabilježene na njihovim trenutnim pozicijama između Korejskog poluostrva i Oki Ostrva.
 
2.
1787., francuski istraživač Jean-Francois de Galaup, Grof od La Perouse-a, stigao je do Utsuryo ostrva i nazvao da ostrvom “Dagelet.”  Nakon toga, britanski istraživač James Colnett, koji je također stigao na Utsuryo ostrvo 1789. nazvao ga je “Argonaut.”  Međutim, zbog izvjesnih netočnosti u latitudama i longitudama prilikom mapiranja, Utsuryo ostrvo je bilo opisano kao da se sastoji od dva posebna ostrva na mapama koje su nakon toga štampane u Evropi.  (Fig. 2)
3.
Doktor Philipp Franz von Siebold, koji je bio stacioniran na ostrvu Dejima u Nagasakiju, kreirao je “Mapu Japana” (1840.) u Evropi. On je iz različitih japanskih dokumenata i mapa ustanovio da postoje dvije grupe ostrva: sa zapada “Takeshima” (sada Utsuryo ostrvo) i “Matsushima” (sada Takeshima), koje su locirane između Oki ostrva i Korejskog poluostrva. Istovremeno, znao je da su dvije grupe ostrva nazvane od strane zapada “Argonaut” i “Dagelet” na evropskim mapama. Shodno tome, Siebold uključuje “Argonaut” kao “Takashimu” a “Dagelet” kao “Matsushimu” na svojim mapama. (Fig. 2) Ovo je stvorilo dalju konfuziju davanjem različitih imena: “Matsushima” Utsuryo ostrvu, koje je do tada dosljedno bilo nazivano “Takeshima” ili “Isotakeshima”.
 
4.
Dakle, dugogodišnje znanje o “Takeshimi” i “Matsushimi” u Japanu postojalo je paralelno sa imenima koja je koristio zapadni svet. U ovoj zbrci, Japanci koji mogu da vide “Matsushimu” u daljini zahtijevali su da vlada razvije ostrvo. Vlada je poduzela terensko istraživanje 1880. kako bi razjasnila odnos između različitih imena ostrva, te potvrdila da je ostrvo koje je nazivano “Matsushima” zapravo Utsuryo ostrvo.
 
5.
Na ovaj način, Utsuryo ostrvo je bilo zvano “Matsushima,” što postavlja pitanje kako zvati današnju Takeshimu. Kako bi razriješila ovo pitanje, japanska vlada je, uzimajući u obzir mišljenje prefekture Shimane, promijenila tradicionalna imena, zvanično nazivajući današnju Takeshimu tim imenom još 1905.
 

Priznanje Takeshime u Koreji

 
1.
Nema dokaza koji indiciraju da je Republika Koreja odavno priznala postojanje Takeshime. Na primjer, Republika Koreja tvrdi, na osnovu opisa u starim korejskim tekstovima uključujući “Samguksagi” (Istorija tri kraljevstva: 1145.), “Sejong Sillok, Jiriji” (Geografski dodatak podacima kralja Sejonga: 1454.), “Sinjeung Dongguk Yeoji Seungnam” (Revidirano opširno izdanje geografskih istraživanja Koreje: 1531.), “Dongguk Munheon Bigo” (Kompilacija referentnih dokumenata Koreje: 1770.), “Man'gi Yoram” (Uputstvo o državnim poslovima monarha: 1808.) i “Jeungbo Munheon Bigo” (Revidirana opširna kompilacija dokumenata o Koreji: 1908.), da su Koreanci bili odavno svjesni postojanja dva ostrva Utsuryo i Usan, te da je ostrvo Usan zapravo današnja Takeshima.
 
2.
Međutim, dok “Istorija tri kraljevstva” sadrži opis Utsuryo ostrva, koje je pripadalo Usanskoj zemlji, postajući dio Silla-e 512.-te godine, nema ni spomena “Usan ostrva”. U međuvremenu, u jednom drevnom korejskom dokumentu, “Usan ostrvo” je opisano kao mjesto gdje mnogi ljudi žive i gdje se veliki bambusi uzgajaju, što nema nikakve veze sa realnošću Takeshime i zvuči zapravo kao Utsuryo ostrvo.
 
3.
Republika Koreja tvrdi da je ostrvo Usan - Dokdo (korejsko ime za Takeshimu), na osnovu opisa koji uključuje “ostrvo Usan koje Japanci nazivaju Matsushima” u  “Yeojiji” (Geografski zapisi: 1656.) citirani u “Kompilaciji referentnih dokumenata Koreje” “Uputstvo o državnim poslovima monarha”. S druge strane, postoje brojne kritičke studije koje ukazuju na originalni tekst u “Geografskim zapisima” koji ukazuju da se ostrvo Usan i ostrvo Utsuryo odnose na isto ostrvo te da opis u dokumentima kao u “Kompilaciji referentnih dokumenata Koreje” ne predstavlja direktan i tačen izvod iz “Geografskih zapisa”. Takve studije ističu da su opisi u tim dokumentima preuzeti iz  “Ganggyego” (Studija nacionalnih granica: 1756.) koje su nekritički citirale manje pouzdane izjave čovjeka po imenu Ahn Yong-bok. 4.
U mapi koja je priložena uz “Revidirano opširno izdanje geografskih istraživanja Koreje”, Utsuryo ostrvo i ostrvo Usan su opisani kao dva posebna ostrva. Ukoliko je, kao što Republika Koreja tvrdi, ostrvo Usan zapravo današnja Takeshima, trebalo bi da je opisana kao mnogo manja od Utsuryo ostrva i locirana istočno od njega. Međutim, ostrvo Usan na ovoj mapi je ilustrovano kao približno iste veličine kao Utsuryo ostrvo a situirano između Korejskog poluostrva i Utsuryo ostrva (zapadno od ostrva Utsuryo), što upućuje da takvo ostrvo ne postoji.
 

Suverenitet nad Takeshimom

1.
1618. (Vidi Primjedbu), Ohya Jinkichi i Murakawa Ichibei, trgovci iz Yonago-a, Hōki Provincija, u oblasti Tottori, dobili su dozvolu za prolaz do Utsuryo ostrva (tada u Japanu zvanog Takeshima) od Shogunata, preko Lorda Tottori-ja. Nakon toga, te dvije porodice su naizmjenično putovale na Utsuryo ostrvo jednom godišnje, loveći školjke i morske lavove, te obarajući drva.
 
Primjedba: Neki vjeruju da se ovo desilo 1625. godine.
 
2.
Obe porodice su bile uključene u ribolov oko ostrva Utsuryo koristeći brodove sa grbom vladajuće porodice Shoguna na svojim jedrima i obično su na poklon Shogunatu donosili školjke i slično. Stoga su monopolizirali upravljanje ostrvom sa de facto dozvolom Shogunata.
 
 
3.
Tokom ovog perioda, Takeshima koja je na putu od Oki ostrva do Utsuryo ostrva, postala je navigaciona luka, pristanište za brodove, te bogato lovište za morske lavove i školjke.
 
 
4.
Kao posljedica gore navedenih činjenica, Japan je ustanovio suverenitet najkasnije do sredine 17. vijeka (rani Edo period).
 
 
5.
U slučaju da je Shogunat smatrao Utsuryo ostrvo i Takeshimu stranim teritorijama u to vrijeme, zabranio bi prolaz do ovih ostrva 1635. kad je izdao direktivu da se Japan zatvori za spoljni svijet i da se Japancima zabrani putovanje u inostranstvo. Međutim, takva zabrana nije bila izdata.
 
 

Zabrana prolaza na Utsuryo ostrvo

 “Takeshima Ikken” (Takeshima Afera)

1.
Sa dozvolom Shogunata za prolaz na Utsuryo ostrvo, porodice Ohya i Murakawa u Yonago-u su imale monopol u poslovnim aktivnostima bez ikakve intervencije oko 70 godina.
 
2.
Kad je porodica Murakawa putovala na ostrvo Utsuryo 1692., zatekli su mnoge Korejce koji su ribarili na ostrvu. Naredne godine, porodica Ohya je također zatekla znatan broj Korejaca na ostrvu, pa su dvojicu od njih, Ahn Yong-Bok i Pak Eo-Doon, doveli u Japan. U to vreme, korejska kraljevska dinastija je zabranjivala svojim ljudima da putuju na ostrvo Utsuryo.
 
3.
Na osnovu naredbe Shogunata, koji je sada bio svjestan te situacije, oblast Tsushima (koja je služila kao mjesto susreta sa korejskom dinastijom u Edo periodu) repatrirala je  Ahn i Pak-a u Koreju i započela pregovore sa Korejom, zahtijevajući da zabrani svojim ljudima da putuju na ostrvo Utsuryo. Međutim, došlo je do sukoba mišljenja oko  pripadnosti Utsuryo ostrva, a sporazum nije bio postignut u ovim pregovorima.
 
4.
Izvješten o propasti pregovora od strane oblasti Tsushima, Shogunat je odlučio da zabrani prolaz do ostrva Utsuryo u januaru 1696., priznajući da se niko od Japanaca nije nastanio na ostrvu Utsuryo, te da je rastojanje između Korejskog poluostrva kraće od onog do Hoki provincije, oblast Tottori, da nije mudro uništiti dobrosusjedske odnose zarad onog sto je izgledalo kao malo neprofitabilno ostrvo, te da će biti dovoljno zabraniti prolaz do ostrva Utsuryo obzirom da nije bilo inkorporirano u Japan. Shogunat je dao instrukcije oblasti Tottori da je prolaz Japancima na ostrvo Utsuryo sada zabranjen i naložio oblasti Tsushima da obavijeste o toj odluci korejsku dinastiju.
 
 
 Serija pregovora u pogledu pripadnosti ostrva Utsuryo je opste poznata kao  “Takeshima Ikken” (Takeshima Afera).
 
5.
Međutim, prolaz na Takeshimu nije zapravo bio zabranjen. Ovo pokazuje da je Japan već tada smatrao Takeshimu svojom teritorijom.
 
 

Izjave Ahn Yong-Bok-a kao i pitanja koje iz toga proizilaze

1.
Ahn Yong-Bok se vratio u Japan nakon što je Shogunat zabranio prolaz do Utsuryo ostrva, nakon čaga je bio repatriran za Koreju te ispitivan od strane korejskih zvaničnika zbog povrede zabrane prolaza na Utsuryo ostrvo. Izjava koju je Ahn dao u to vreme je danas citirana od strane Republike Koreje kao jedan od osnova za njihovu tvrdnju u pogledu suvereniteta nad Takeshimom.
 
2.
U skladu sa dokumentima koje je držala Republika Koreja, Ahn Yong-Bok je izjavio da je, dok je bio u Japanu 1693., primio dokument kojim Tokugawa Shogunat priznaje Utsuryo ostrva i Takeshimu kao dio Koreje, ali da mu je Gospodar Tsushima oduzeo taj dokument. Međutim, pregovori između Japana i Koreje oko ribarenja oko Utsuryio ostrva počeli su 1693., kad je Ahn odveden u Japan, a zatim repatriran preko oblasti Tsushima. Dakle, Tokugawa Shogunat nikada mu ne bi dao memorandum po kome su Utsuryo ostrvo i Takeshima korejska teritorija kada je stigao 1693., te je činjenica da to nije učinjeno.
 
 
3.
Dalje, dokumenti koje Republika Koreja posjeduje pokazuju da je Ahn Yong-Bok izjavio da je tokom svoje posjete Japanu 1696. video mnogo Japanaca na Utsuryo ostrvu. Međutim, njegova posjeta se desila nakon sto je Shogunat odlučio da zabrani prolaz do Utsuryo ostrava, tako da ni porodica Ohya ni porodica Murakawa nisu u to vrijeme putovale na ostrvo.
 
4.
Podaci u vezi sa Ahn Yong-Bok-om pokazuju da su dokumenti koje ima Republika Koreja bazirani na izjavama sačinjenim tokom njegovog ispitivanja po povratku u Koreju, nakon što je putovao u inostranstvo i prekršio nacionalnu zabranu iz 1696. Brojne su nedosljednosti u činjenicama navedenim u njegovim izjavama, uključujući gorepomenute, ali one su navođene od strane Republike Koreje kao jedan od osnova za njihovu tvrdnju u pogledu suvereniteta nad Takeshimom.
 
 

Uključivanje Takeshime u prefekturu Shimane

1.
Na početku 20. vijeka, opsežni lov na morske lavove je počeo oko Takeshime. Međutim, lov na morske lavove je uskoro doveo do problema pretjeranog takmičenja: kako bi stablizirali posao lova na morske lavove, Nakai Yōzaburo, stanovnik Oki ostrva u prefekturi Shimane, predao je zahtjev u septembru 1904. trojici vladinih ministara (ministru unutrašnjih poslova, spoljnih poslova, te poljoprivrede i trgovine) za uključivanje “Lyanko ostrva” u japansku teritoriju i na desetogodišnji zakup.
 
Opaska: “Lyanko ostrva” su japanski laički naziv za Takeshimu koja proizilazi iz  “Liancourt ostrva,”  zapadnjačko ime dato Takeshimi. Zbog greške u mapama evropskih istraživača, Utsuryo ostrva su također zvana “Matsushima,” a današnja Takeshima su bila zvana “Lyanko ostrva.”
 
2.
Na zahtjev Nakai-a, te posle saslušanja mišljenja prefekture Shimane, Vlada je potvrdila da nema smetnji da se Takeshima uključi u jurisdikciju područne uprave Oki ostrva vlade prefekture Shimane, te da je “Takeshima” odgovarajući naziv ostrva. U skladu sa tim, u januaru 1905., vlada je svojom odlukom odredila da će ostrva biti pod jurisdikcijom područne uprave Oki ostrva vlade prefekture Shimane, te da će se ostrva zvanično nazivati “Takeshima”. Ovo je prenijeto od strane Ministra unutrašnjih poslova Guverneru prefekture Shimane. Odlukom Vlade, Japan je potvrdio svoj suverenitet nad Takeshimom.
 
 
3.
Na osnovu odluke Vlade te ministarskih uputstava od strane Ministra unutrašnjih poslova, Guverner prefekture Shimane je objavio u februaru 1905. da je Takeshima zvanično nazvana “Takeshima” te da je pod jurisdikcijom područne uprave Oki ostrva prefekture Shimane koja je također obavještena o tome. Ove mjere su objavljene u novinama na taj dan i bile su izložene na uvid širokom javnom mnijenju.
 
4.
Vladina odluka je odredila da je Takeshima pod jurisdikcijom područne uprave Oki ostrva vlade prefekture Shiimane, a guverner je dodao Takeshimu u Državni zemljišni registar, te uveo sistem licenci za lov na morske lavove, a lov se nastavio do 1941.
 
 
5.
Republika Koreja tvrdi da je Korejskom Kraljevskom Uredbom br. 41 iz 1900., Utsuryo ostrvo preimenovano u Utsu ostrvo te da je upravnik ostrva postao jedan od oblasnih magistrata. Ova uredba je određivala da je region pod jurisdikcijom oblasti Utsu ostrva kao “sva Utsuryo ostrva, Takeshima i Ishi-jima”, a neki istraživači tvrde da, premda se ova “Takeshima” odnosi na malo ostrvo zvano “Jukdo” kod Utsuryo ostrva, “Ishi-jima” (Kameno ostrvo) zapravo odgovara opisu današnjeg “Dokdo”-a, zato sto “Ishi”(Dol) se također izgovara kao “Dok” na korejskom dijalektu a “Ishi-jima” može biti napisana kao “Dokdo” kineskim karakterima na osnovu izgovora.
 
6.
Međutim, ako “Ishi-jima” korespondira sa današnjom “Takeshimom” (“Dokdo”), onda se javljaju brojna pitanja, uključujući pitanje zašto Kraljevska Uredba iz 1900. ne koristi naziv “Dokdo” kao naziv ostrva, već koristi “Ishijima,” te zašto naziv “Usan ostrvo” (ili drugi naziv) nije korišten, a za koje Republika Koreja tvrdi da je raniji naziv Takeshime.
 
Čak iako ova pitanja imaju odgovor, ipak ne postoji dokaz da je Republika Koreja imala kontrolu nad Takeshimom kada je kraljevska uredba donijeta. Dakle, smatra se da Koreja nije nikada ustanovila suverenitet nad Takeshimom. 

 

Takeshima odmah nakon Drugog svjetskog rata

1.
Vrhovni komandant ujedinjenih snaga (SCAP) odredio je oblasti u kojima je Japan morao prestati da sprovodi političku i administrativnu vlast i gdje je bilo ograničeno angažiranje u ribarenju i lovu na kitove, a koje je uključivalo Takeshimu. Međutim, ove direktive su navodile da se ovo ne treba smatrati kao indikacija politike Ujedinjenih snaga u pogledu konačnog određivanja japanske suverene teritorije.
 
 
2.
Opisi u dotičnim Instrukcijama Vrhovnog komandanta Ujedinjenih snaga (SCAPIN)  su sljedeći:
 
(1) SCAPIN Br. 677
(a) U januaru 1946., SCAP je izdao SCAPIN br. 677 kako bi instruirao Japan da trenutno prestane da sprovodi ili pokušava da sprovodi političku ili administrativnu vlast nad nekim oblastima.
(b) Paragraf 3 ove Note glasi “u svrhu ove direktive, Japan je definiran tako da uključuje četiri glavna ostrva Japana (Hokkaido, Honshu, Kyushu i Shikoku) te oko 1.000 manjih obližnjih ostrva, uključujući ostrva Tsushima i Ryukyu (Nansei) sjeverno 30 stepeni od sjeverne latitude (isključujući ostrvo Kuchinoshima)” te navodeći ostrva Utsuryo, Cheju, Izu, Ogasawara, te Takeshimu kao oblasti koje nisu uključene u te na kojima je Japanu dozvoljeno da ispoljava političku ili administrativnu vlast.
(c) Paragraf 6 iste Note, međutim, jasno navodi da “[ništa u ovoj direktivi ne treba da se pretpostavlja kao indikacija politike Ujedinjenih snaga u vezi sa konačnim određenjem manjih ostrva kao sto je navedeno u Članu 8. Potsdamske deklaracije”.  (Potsdamska deklaracija, Član 8: “Japanski suverenitet će biti ograničen na ostrva Honshu, Hokkaido, Kyushu, Shikoku te manja ostrva koja odredimo.”)
(2) SCAPIN br. 1033
(a) U junu 1946., SCAP je izdao SCAPIN br. 1033 da proširi oblasti na kojima je Japancima dozvoljeno da se bave ribarenjem i lovom na kitove. (“MacArthur Linija”).
(b) Paragraf 3 Note određuje “Japanski brodovi ili osoblje ne smiju priči bliže od dvanaest (12) milja Takeshimi (37°15' sjeverne latitude, 131°53' istočne longitude) niti imati ikakav kontakt sa tim ostrvom.”
(c) Paragraf 5 iste instruktivne Note, međutim, određuje da “[trenutno ovlaštenje nije izraz politike Ujedinjenih snaga u pogledu konačnog određenja nacionalne jurisdikcije, međunarodnih granica ili prava ribarenja u toj oblasti ili bilo kojoj drugoj oblasti”.
 
3.
Ukidanje “MacArthur Linije” naloženo je 25. aprila 1952., a tri dana kasnije, 28. aprila, Mirovni sporazum iz San Franciska je stupio na snagu, što je imalo za posljedicu poništenje direktive da Japan prestane sa političkom i administrativnom vlašću u gore navedenim oblastima.
 
Republika Koreja tvrdi da Ujedinjene snage nisu priznale Takeshimu kao dio japanske teritorije na osnovu gore spomenutih SCAPIN dokumenta i uključuje ih u dokaze za svoju tvrdnju suvereniteta nad Takeshimom. Međutim, oba SCAPIN dokumenta jasno određuju da ih ne treba smatrati indikacijom politike Ujedinjenih snaga u pogledu konačnog određenja japanskog suvereniteta, te su dakle takve tvrdnje očigledno netočne.
 
Teritorija Japana je određena Mirovnim sporazumom iz San Franciska kada je stupio na snagu. Ovo jasno pokazuje da nijedan od načina tretmana Takeshime prije stupanja na snagu ovog Sporazuma ne utječe na naziv Takeshima.

 

Tretman Takeshime u Mirovnom sporazumu iz San Franciska

1.
Mirovni sporazum iz San Franciska, potpisan u septembru 1951., određuje da Japan treba da prizna nezavisnost Koreje, te da se odrekne svih prava, naziva i tvrdnji na “Koreju, uključujući ostrva Quelpart, Port Hamilton i Dagelet.”
 
2.
Nakon saznanja za ovaj nacrt od strane SAD i UK, u julu 1951., Republika Koreja predaje pismo Državnom sekretaru Sjedinjenih Američkih Država, gdinu Dean G. Acheson-u, preko svog ambasadora u SAD Yang Yu Chan-a. Ovo pismo sadrži sljedeću izjavu: “Moja Vlada zahtjeva da se riječ “odriče” u Paragrafu A, Član broj 2, zametni sa “potvrđuje da se odrekla na dan 9. augusta 1945., svih prava, naziva i tvrdnji prema Koreji i ostrvima koja su bila dio Koreje prije njene aneksije od strane Japana, uključujući ostrva Quelpart, Port Hamilton, Dagelet, Dokdo i Parangdo'.”
 
3.
U augustu iste godine SAD su predale pismo ambasadoru Yang-u kao odgovor na ovaj zahtjev (čiji je dio dole naveden), od strane gospodina Dean Rusk-a, pomoćnika Državnog sekretara SAD za Daleki Istok, u kome jasno odbijaju tvrdnje Republike Koreje: “...Vlada SAD ne smatra da Sporazum (Mirovni sporazum iz San Franciska) treba da usvoji teoriju o japanskom prihvatanju Potsdamske deklaracije od 9. augusta 1945., kao formalnog odricanja suvereniteta Japana nad oblastima koje spominje Deklaracija. Što se tiče ostrva Dokdo, također poznate kao Takeshima ili Liancourt Rocks (Stijene), ova obično nenaseljena stjenovita formacija se prema našim informacijama nikad i nije tretirala dijelom Koreje, a od 1905. je bila pod jurisdikcijom područne uprave Oki ostrva prefekture Shimane. Ovo ostrvo se nikad ranije nije pojavilo kao potraživanje Koreje.” Na osnovu prepiske, u Mirovnom sporazumu iz San Franciska, očigledno je da je Takeshima potvrđena kao teritorija Japana.
 
4.
Izvještaj Ambasadora Van Fleet-a nakon posjete Republici Koreji 1954. i po povratku u SAD također govori da su SAD zaključile da je Takeshima bila japanska teritorija te da to ostrvo nije među onim ostrvima koje je Japan morao da otpusti iz svog suvereniteta prema Mirovnom sporazumu iz San Franciska.
 

 

Takeshima kao poligon za bombardovanje trupa SAD

1.
U julu 1951., dok je Japan još uvijek pod okupacijom Ujedinjenih snaga, Vrhovni komandant Ujedinjenih snaga određuje Takeshimu kao poligon za bombardovanje američkih trupa po uredbi SCAPIN br. 2160.
 
2.
U julu 1952., odmah nakon sto je Mirovni sporazum iz San Franciska stupio na snagu, kao odgovor na želju američkih trupa da koriste Takeshimu kao oblast za obuku, ustanovljen je japansko-američki Komitet, kao konsultativno tijelo za provođenje japansko-američkog Administrativnog sporazuma (sporazum baziran na nekadašnjem japansko-američkom Sigurnosnom sporazumu, koji je kasnije zamijenjen sadašnjim japansko-američkim Sporazumom o statusu trupa), odredio je Takeshimu kao poligon za bombardovanje za američke trupe stacionirane u Japanu. Ministarstvo vanjskih poslova je objavilo ovu činjenicu u svom Službenom glasniku.
 
3.
Međutim, zbog toga što su lokalni stanovnici željeli da se angažiraju u lovu na morske lavove i sabiranju školjki i morskih algi u vodama oko Takeshime, američke trupe su prestale da koriste Takeshimu kao poligon za bombardovanje u zimu 1952., a u martu 1953. zajednički Komitet je odlučio da oslobodi Takeshimu oznake poligona za bombardovanje za američke trupe.
 
4.
Japansko-američki Administrativni sporazum je predviđao da zajednički Komitet treba da služi za konsultacije u određivanju namjene zgrada i oblasti u Japanu. Dakle, činjenica je da je o Takeshimi raspravljano na Komitetu, kao što je i činjenica da je to ostrvo bilo određeno kao oblast za korištenje od strane američkih trupa stacioniranih u Japanu, što jasno pokazuje da je Takeshima dio teritorije Japana.

 
 

Ustanovljavanje “Syngman Rhee Linije” i nezakonita okupacija Takeshime od strane Republike Koreje

1.
U januaru 1952., Predsjednik Republike Koreje, Syngman Rhee, objavio je Deklaraciju o morskom suverenitetu, kojim se ustanovljava “Syngman Rhee Linija.” Ustanovljenje ove linije, koja okružuje ostrvo Takeshimu i veliko područje voda sa pravom ribarenja, bilo je jednostrani čin kojim je prekršeno međunarodno pravo.
 
2.
U martu 1953., japansko-američki zajednički Komitet odlučio je da oslobodi Takeshimu oznake poligona za bombardovanje američkih snaga. Ovo je omogućilo Japancima da nastave ribarenje oko ostrva. U julu iste godine, japanska obalska patrola Agencije za morsku sigurnost (sada Obalska straža u Japanu) zahtjeva od Korejaca koji se bave nezakonitim ribarenjem da napuste Takeshimu, kada je na njih pucano od strane korejskih vlasti koje su štitile korejske ribare.
 
3.
U junu 1954., Ministarstvo unutrašnjih poslova Republike Koreje objavljuje da je Obalska straža Republike Koreje poslala stalni bataljon na Takeshimu. U augustu iste godine, pucano je na plovilo Morske sigurnosne agencije koje je bilo u patroli u blizini Takeshime, a ovaj incident je potvrdio da su sigurnosne službe Republike Koreja stacionirane na Takeshimi.
 
4.
Od tada, Republika Koreja drži sigurnosne službe stacionirane na Takeshimi, gradeći smještajne i kontrolne kapacitete, svjetionik, luku i dokove.
 
5.
Ustanovljenje Syngman Rhee Linije predstavlja nezakonito oduzimanje morskih oblasti, a okupacija Takeshime od strane Republike Koreje predstavlja nezakonitu okupaciju preduzetu bez utemeljenja u međunarodnom pravu. Nikakve mjere preduzete od strane Republike Koreje tokom nezakonite okupacije Takeshime ne mogu naći zakonito opravdanje. Takvi akti ne mogu nikada biti prihvaćeni u svjetlu japanske pozicije u pogledu suvereniteta nad Takeshimom. Japan izričito protestvuje protiv takvih i bilo kakvih mjera preduzetih od strane Republike Koreje i zahtijevao je povlačenje takvih mjera svaki put.

 
 

Prijedlog za razrješenje spora pred Međunarodnim sudom pravde (ICJ)

1.
Nakon ustanovljavanja Syngman Rhee Linije od strane Republike Koreje, Japan je konstantno i izričito protestvovao protiv svake akcije Republike Koreje: akcije su uključivale tvrdnje Republike Koreje o sopstvenom suverenitetu nad Takeshimom, ribarenje oko Takeshime, pucanje na patrolne čamce, kao i izgradnju objekata na ostrvu.
 
2.
Radi mirnog rješavanja spora, Japan je u septembru 1954. predložio verbalnom notom Republici Koreji da se spor oko suvereniteta nad Takeshimom iznese pred Međunarodni sud pravde (ICJ). Međutim, Republika Koreja je odbila pred log u oktobru iste godine (Nota 1). Dodatno, tokom razgovora ministara vanjskih poslova u martu 1962. godine, Zentarō Kosaka, tadašnji ministar vanjskih poslova Japana predložio je Choi Duk Shin-u, tadašnjem ministru vanjskih poslova Republike Koreje, da iznesu spor pred ICJ, ali prijedlog ponovo nije prihvaćen od strane Republike Koreje.
 
3.
Dalje, u augustu 2012., Japan je poslao još jednu verbalnu notu kako bi predložio da se spor oko suvereniteta nad Takeshimom iznese pred ICJ, nakon sto je Lee Myung-bak, tadašnji predsjednik Republike Koreje, postao prvi predsjednik Koreje koji je posjetio Takeshimu. Međutim, Republika Koreja je još istog mjeseca odbila japanski prijedlog (Nota 2).
 
Nota 1: Iznošenje spora pred ICJ je također predloženo Republici Koreji od strane SAD 1954. godine. U izvještaju koji je sačinio nakon povratka, ambasador Van Fleet je zapisao da “premda SAD smatra da su ostrva japanska teritorija […], naša pozicija je da bi se spor mogao iznijeti pred Međunarodni sud pravde i ovo je neformalno predloženo Republici Koreji”.
 
Nota 2: ICJ ima nadležnost za sporove samo kad se sve strane u sporu saglase da potraže rešenje spora pred sudom. Od 1958., Japan prihvata obaveznu nadležnost ICJ, čak i kada neka druga zemlja podnese jednostranu tužbu, makar i bez pristanka Japana, obzirom da Japan poštuje vladavinu prava u međunarodnoj zajednici. Međutim, Republika Koreja ne prihvata taj stav. Kao rezultat, čak i kad bi Japan jednostrano podnio ovaj slučaj pred ICJ, sud ne bi imao nadležnost, obzirom da nadležnost suda ne prihvata Republika Koreja.